Het proefkonijn

Het was een klein berichtje in de regionale krant. Ziekenhuis zoekt kwetsbare ouderen die mee willen werken aan een onderzoek naar de rol die een tbc-vaccin kan spelen bij de behandeling van corona. Helemaal nieuw was het niet. Al in het begin van de epidemie had ik berichten gelezen dat dit vaccin BCG, genoemd naar de ontwikkelaars Calmette en Guérin, misschien nuttig zou kunnen zijn om de longen weerbaarder te maken tegen de symptomen van corona.

Viel ik even in de prijzen, in 1969 tijdens mijn opleiding als hospik was ik hiermee gevaccineerd. Verder werd het middel in die jaren nog maar weinig toegepast. Hoewel het vaccin al in 1921 is ontwikkeld, zijn de geleerden het tot nu toe niet eens geworden over de effectiviteit. Desondanks leek het de hogere legerleiding nuttig om ons, als aankomend geneeskrachtig krijger, hiermee in te spuiten.

Tot zover de goede herinnering. De andere was dat deze spuit ook wel als ‘De peuk’ bekend stond. Dat was niet voor niets. Een branderig gevoel in je arm, alsof iemand daar een sigaret had uitgedrukt, was nog wel het kleinste ongemak, maar je liep ook kans dat de plek van de injectie uitgroeide tot een etterende zweer. Maar goed, dat was dus allemaal een halve eeuw geleden en nu kon ik daar de vruchten van plukken. De ontberingen van een soldaat zijn niet voor niets geweest.

En toen was er dus dat berichtje: vrijwilligers gezocht. Als ze horen wat je allemaal cadeau krijgt bij die prik dan haakt het gros van de vrijwilligers af, was mijn eerste gedachte. De tweede gedachte, maar het is wel goed dat het onderzoek er komt. In dat geval is het misschien beter dat iemand met ervaring zich meldt. Bij een lodderige blik in de spiegel tijdens het tandpoetsen, had ik die vrijwilliger gevonden.

Op mijn mailtje met de mededeling dat ik mij ter beschikking van de wetenschap stelde, kreeg ik per kerende post antwoord: ja, graag. Even later volgde een telefoontje voor een intake.

Bent u ouder dan 60 jaar? Check, 72 en het wordt elke dag erger.

Heeft u onderliggende kwalen? Check, chronische astma, diabetes type 2 en hoge bloeddruk, u heeft het voor het uitzoeken.

Heeft u gelezen wat de risico’s zijn? Ik ken ze allemaal uit ervaring en ik doe daarom toch mee.

Een paar dagen later mocht ik mij melden in het streekziekenhuis voor de verdere intake.

Voor alle zekerheid werd de telefonische vragenlijst nog een keertje doorgenomen. Het zou niet de laatste zijn. De tweede lijst vertoonde een klein manco. De leverancier van het vaccin is een Deens bedrijf en die had de vragenlijst in het Engels opgesteld. Op zich was dat geen ramp, maar de opstellers waren wel uitgegaan van de Deense omstandigheden. Was ik voor mijn onderliggende kwalen onder controle bij een longarts of een internist? Nee, dus. De huisarts houdt mij in de gaten. Daar hadden de Denen geen rekening mee gehouden. Zonder specialist geen proefkonijn. Gelukkig vonden de dame van de intake en ik een ander plekje waarmee ik het onderzoek binnen gesjoemeld kon worden.

Na nog een rondje verder vragen was het duidelijk, ik was geslaagd voor het examen beginnend proefkonijn en mocht de spuit in ontvangst nemen. Of ik het vaccin kreeg of dat ik in de controlegroep zit, die gefopt is met een spuit fysiologische zoutoplossing, zal de toekomst uitwijzen. Zelf gokte ik op de controlegroep. Wil je een keer heldhaftig zijn, wordt je afgescheept met een hap zout water.

We zijn nu weer een dagje verder, ik heb het idee dat mijn arm wat stijf en pijnlijk is. Dat ziet er dus goed uit voor mijn nooit uitgekomen droom om ooit een keer de held te mogen zijn.